Μπουμπούκι και καρπός μπάμιας μαζί !
Από την άλλη μεριά η οικογενειακή επιχείρηση με ζαρζαβατικά ασχολιότανε, οι μπάμιες μπορεί να αντιστοιχούσαν μόνο στο 2% του συνολικού τζίρου της αλλά για τον Αντρίκο ήταν το πιο σημαντικό κομμάτι της επιχείρησης, όπως σημαντικός ήταν και ο μοναδικός από τους…δίδυμους αδένες του. Βέβαια ήταν αρκετά υπερεκτιμημένος από τον ιδιοκτήτη του ο οποίος νόμιζε ότι κάνει δουλειά για δύο. Η ανακάλυψη ή μάλλον η γνωστοποίηση της ύπαρξης του δεύτερου αδένα επέφερε μια σταδιακή αλλαγή στον υπολογισμό της αξίας του, ίσως η ηλικία του δεν επέτρεπε τις απότομες μεταβολές. Ετσι σιγά-σιγά συνειδητοποίησε ότι το «μοναδικό» του αρχίδι δεν δούλευε υπερωριακά και υπεράνθρωπα αλλά έκανε την ίδια ακριβώς δουλειά με τον κρυφό «αδελφό» του, ήταν δηλαδή ένας καθ’ όλα φυσιολογικός αδένας και όχι το καμάρι του Αντρίκου.
Μια τέτοια σκέψη πολλές προεκτάσεις είχε, η πρώτη που τούρθε στον νου ήταν η διοίκηση της οικογενειακής επιχείρησης. Κατάλαβε πως ο Γιωργάκης ήταν ο μόνος που φαινότανε και έπαιρνε όλη την «δόξα», σαν το εξωτερικό αρχίδι, ενώ οι συγγενείς του έκαναν ακριβώς την ίδια δουλειά σαν κρυμμένα στην κοιλιά αρχίδια, δηλαδή στα έγκατα της εταιρίας και έμεναν στην αφάνεια.
«Αυτός προεδριλίκια και γω τις μπάμιες μου» σκέφτηκε με αγανάκτηση το πρωΐ που έκανε την καθημερινή συλλογή των καρπών. Μάζευε μια χούφτα μπάμιες από την αυλή του, τις έβαζε σ’ ένα πλαστικό σακουλάκι στο ψυγείο και κάθε βδομάδα, όταν μαζεύονταν αρκετές τις μαγείρευε. Ηταν ειδικές μπάμιες, διαφορετικές από αυτές του εμπορίου, μια ράτσα εντελώς αντιπαραγωγική με χοντρό καρπό που δεν σάλιωνε στο βράσιμο και εκπληκτικά νόστιμες. Ακόμα και αν είχαν «ξεφύγει» λίγο σε μέγεθος, ακόμα κι αν είχαν μεγαλώσει τα σποράκια στον καρπό δεν άλλαζε η γεύση τους. Τις μαγείρευε με γνήσιο ελαιόλαδο και φρέσκια ντομάτα, ελαφρά αλατοπιπερωμένες και τις συνόδευε με μαλακή ορεινή φέτα, ζεστό ψωμί και παγωμένη ρετσίνα. Ηταν το γκουρμέ του και τώρα που με πίκρα απομυθοποιούσε το αρχίδι του, η μεγαλύτερη επιτυχία του. «Ευτυχώς ταιριάζουν με το παρατσούκλι μου» σκέφτηκε κάπως γαληνεμένος. Το μυαλό του άρχισε να ταξιδεύει προς τα πίσω, προσπαθούσε να φέρει τα πράγματα στις σωστές διαστάσεις, να εκτιμήσει σωστά τις πράξεις και τις συμπεριφορές σαν φυσιολογικός άνθρωπος κι όχι σαν κάτοχος ενός υπερφυσικού και τόσο μοναδικού αδένα.
Θυμήθηκε την πρώτη του φορά. Στο «κάστρο» που μεγάλωσε και φιλοξενούσε κάθε μέλος της οικογένειας όλα είχαν προβλεφθεί. Δεν υπήρχε γενικό υπηρετικό προσωπικό αλλά εξειδικευμένο σε όλους τους τομείς ακριβώς όπως προσφέρουν υπηρεσίες στην κοινωνία και έξω από το κάστρο. Ετσι στο προσωπικό υπήρχε πάντοτε και μία πόρνη επιφορτισμένη με την περιποίηση των φιλοξενουμένων συνεργατών και εποχιακά με την εισαγωγή στον κόσμο των ερωτικών εμπειριών των νεαρών βλαστών της οικογένειας. Η οικογένεια ήξερε καλά την σπουδαιότητα των σεξουαλικών επιδόσεων στους χώρους εξουσίας και χρήματος καθώς και τους καλλιτεχνικούς και λογοτεχνικούς κύκλους. Σε αντίθεση με την κυρίως ανταγωνιστική στις επιχειρήσεις οικογένεια όπου το ετερόφυλλο σεξ χρησιμοποιότανε μόνο για αναπαραγωγικούς λόγους και επικρατούσε ο αρσενοκοιτισμός, εδώ ο ιδρυτής έδινε πρώτος το παράδειγμα ανανεώνοντας τακτικά το έτερον του ήμισυ αλλά και το αντίστοιχο υπηρετικό προσωπικό ώστε να υπάρχει πάντοτε «κίνητρο». Την πρώτη φορά που η ονείρωξη του Αντρίκου λέρωσε τα σεντόνια του εδόθη εντολή στην πόρνη «υπηρεσίας» να αναλάβει καθήκοντα αφού της έγινε λεπτομερής ενημέρωση περί μοναρχιδίας και «μπάμιας». Η κοπέλλα, σαν καλή επαγγελματίας, αγαπούσε και ευχαριστιόταν την δουλειά της οπότε μια «ειδική» περίπτωση την εξιτάριζε. Διαπίστωσε αμέσως ότι τα περί μπάμιας δεν είχαν σχέση με την πραγματικότητα και έμεινε έκπληκτη από την ποσότητα του σπέρματος- υπολογίζοντας στο μισό του συνηθισμένου λόγω μοναρχιδίας. Με το απλοϊκό μυαλό της απέδωσε υπερφυσικές ιδιότητες στον μοναδικό αδένα και η φυσικότητα της μαζί με την ειλικρίνειά της ανέβασαν στα ύψη την αυτοπεποίθηση του Αντρίκου η δε «μπάμια» περίπου εθεοποιήθει. Τώρα ο «μπάμιας» διεπίστωνε ότι άθελά του είχε αποσπάσει διθυράμβους που ίσως δεν τους άξιζε και αισθάνθηκε τις προερωτικές ανασφάλειες να επιστρέφουν αντί να αναλογισθεί και να κατηγορήσει την ηλικία του, τα «ήντα» δεν είναι εύκολα χρόνια στο κρεβάτι. Η υποτονικότητα στην ερωτική ζωή έκανε την βούλησή του για εξουσία εντονότερη κι’ αυτό ήταν κάτι που το μύρισαν στον αέρα αμέσως τα ανταγωνιστικά συγγενικά του πρόσωπα. Το παιχνίδι θα γινόταν πιο χοντρό.
Η πολιτική της επαράτου στον τομέα των οπωροκηπευτικών ήταν για κλάμματα. Η απαγόρευση της εισαγωγής της μπανάνας με σκοπό την στήριξη της κρητικής παραγωγής και την απορρόφηση των μήλων μόνο στρεβλώσεις επέφερε και οικονομική καταστροφή των μεγαλεμπόρων που δεν μπορούσαν να διακινήσουν φρούτα και λαχανικά σύμφωνα με τις ανάγκες της αγοράς αλλά μόνο σύμφωνα με τις διεστραμμένες αντιλήψεις κάποιου καραβανά που ήθελε να προσαρμόσει το γούστο ενός ολόκληρου λαού στις ζαρζαβατικές του προτιμήσεις. Δημιουργήθηκε ένα μεγάλο κενό στον χώρο της παραγωγής και εμπορίας φρούτων και λαχανικών. Με την πτώση της χούντας δύο διορατικοί μεγαλέμποροι οπωροκηπευτικών αφίχθησαν εκ της Ευρώπης και ίδρυσαν δυο ανταγωνιστικές αυτοκρατορίες. Στις παρυφές τους ανεπτύχθηκαν κάτι μικρές «φάρμες» κατά το ρώσικο μοντέλο λιανομαναβικής ή το συγγενές του, της Κίνας. Η μια αυτοκρατορία, η ανταγωνιστική της οικογένειας του Αντρίκου, έχουσα κάποιες εμπειρίες από την ευρωπαϊκή αγορά γρήγορα έγινε κυρίαρχη του χώρου και ίσως να έφτανε σε συνθήκες μονοπωλίου αν δεν έπεφτε πάνω στην εφευρετικότητα του επικεφαλής της άλλης οικογένειας. Αντιλαμβανόμενος αυτός ότι η βοτανολογική καταστροφή που προκάλεσε η επταετία χρειαζότανε δραστικά λιπάσματα έκανε εισαγωγή του «σοσιαλίξ» ενός λιπάσματος με καλά αποτελέσματα εφ’ όσον εφαρμοσθεί σε σωστές δόσεις. Παράλληλα στράφηκε σε άγνωστες αγορές, χαράσσοντας νέους και τρίτους δρόμους και εισάγοντας προϊόντα που κέντριζαν το αγοραστικό ενδιαφέρον της ελληνικής πελατείας. Με τον καιρό η διαφορά από την ανταγωνιστική αυτοκρατορία όχι μόνο καλύφθηκε αλλά η δική του επιχείρηση έγινε το μπραντνέιμ της αγοράς και θα έθετε τον αντίπαλο στο χρονοντούλαπο της ιστορίας αν δεν έκανε ένα σφάλμα όσον αφορούσε την πολιτική των δημητριακών. Είχε προβεί σε εισαγωγή μεγάλης ποσότητας μεταλλαγμένων δημητριακών –οι κακές γλώσσες λένε ότι χρησιμοποιούσαν την ίδια ορμόνη που παίρνουν οι γυναίκες για να μεγαλώσουν το στήθος τους- χωρίς την απαιτούμενη έγκριση και οι προηγούμενοι προμηθευτές του, καλλιεργητές σίτου της ποικιλίας «μαργκερίτα» τον «έδωσαν». Η υπόθεση πήρε μεγάλες διαστάσεις κυρίως από λάθος εισηγήσεις κομπλεξικών στελεχών της αντίπαλης επιχείρησης προς τον ηγέτη της. Ο τελευταίος, ελαφρά κουρασμένος από τα πολλά χρόνια στην ηγεσία της εταιρίας του, υπέκυψε στην πίεση των μελών του συμβουλίου του παρ’ ότι η δική του άποψη ήταν ξεκαθαρισμένη: « Τον αντίπαλο επιχειρηματία τον αναγκάζεις σε πτώχευση, του κλέβεις τα μυστικά, του παίρνεις τα καλύτερα στελέχη αλλά δεν τον καταγγέλλεις στην δικαιοσύνη, αυτό εύκολα μπορεί να γυρίσει σε βάρος σου». Ακολούθησε μακροχρόνιος δικαστικός αγώνας που έβλαψε και τις δυο αυτοκρατορίες χωρίς τελικό νικητή, τα μεταλλαγμένα μπήκαν για τα καλά σε όλα τα είδη στις αγορές οπότε και το αποτέλεσμα της δίκης κανένα δεν ενδιέφερε. Το μεγαλύτερο όμως πλήγμα για την οικογενειακή επιχείρηση του Αντρίκου ήταν εσωτερικό καθώς τα περισσότερα συγγενικά μέλη του διοικητικού συμβουλίου πήραν κρυφά και ύπουλα θέση ενάντια στον ιδρυτή της αυτοκρατορίας ίσως από την προσήλωση τους στην ποικιλία «μαργκερίτα» για συναισθηματικούς λόγους. Ο διορατικός ηγέτης πολύ πικράθηκε. Αδιαφόρησε για όλα τα προίόντα της αυτοκρατορίας πλην των μεταλλαγμένων δημητριακών και απεσύρθη της διοίκησης αναθέτοντας την προεδρία της επιχείρησης, για μια οκταετία, στον τεχνοκράτη διευθύνοντα σύμβουλο. Αυτό ήταν κάτι το πρωτόγνωρο σε οικογενειακές επιχειρήσεις που έδειχνε την πικρία του ιδρυτή της καθώς και την χαμηλή εκτίμηση στις ικανότητες των συγγενικών του μελών του διοικητικού συμβουλίου. Όπως σωστά είχε προβλέψει πέθανε πριν την λήξη της θητείας του τεχνοκράτη ώστε να μην δει την αναπόφευκτη συνέχεια της αυτοκρατορίας που ίδρυσε. Ο Γιωργάκης ο μεγαλύτερος ξάδερφος του Αντρίκου ανέλαβε εθιμοτυπικά τα ηνία της αυτοκρατορίας μετά την λήξη της οκταετίας αλλά το παιχνίδι της εξουσίας ουσιαστικά μόλις τώρα άρχιζε. Ο τεχνοκράτης διευθύνων σύμβουλος απεπέμφθη της εταιρίας κακείν κακώς.
Ο Αντρίκος τις ώρες της ονειροπόλησης φανταζότανε τον εαυτό του στο τιμόνι της επιχείρησης. Όπως όλοι οι ηγέτες έπρεπε κι αυτός ν’ αφήσει το στίγμα του, επεξεργαζότανε ένα σχέδιο γι’ αυτό, το είχε ονομάσει «μπαμιοποίηση» και αναφερότανε στην ριζική αύξηση της παραγωγής της μπάμιας. Ηταν ριψοκίνδυνο σχέδιο αφού προέβλεπε την καλλιέργεια της ξερικής μπάμιας σε ποτιστικά χωράφια και της ποτιστικής ποικιλίας στα ξερικά χωράφια της εταιρίας και των συνεργαζόμενων καλλιεργητών. Το σκεπτικό ήταν να αυξήσει την παραγωγή της νόστιμης ξερικής ποικιλίας για φαγητό και κονσερβοποίηση και να νοστιμέψει την αποδοτική ποικιλία της ποτιστικής με την οποία σκόπευε να παράγει μπαμιάλευρο και να επεκτείνει τις επιχειρήσεις του και στον χώρο της αρτοβιομηχανίας. Την εναλλαγή των ποικιλιών είχε εμπνευσθεί από ένα γραφικό γεράκο, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ανταγωνιστικής εταιρίας ο οποίος επί χρόνια πρότεινε στις επιτροπές αγροτοκαλλιεργειών την αλλαγή κοίτης κάθε ποταμού, χειμάρρου και ρυακίου. Ο Αντρίκος υπολόγιζε πως μέχρι να ανέλθει στην κεφαλή της επιχείρησης μπορεί να είχε υλοποιηθεί το σχέδιο του γραφικού και να του έρθει κουτί στα είδη που καλλιεργούσε η επιχείρησή του. «Όταν οι κινήσεις του αντιπάλου σου ευνοούν τις στρατηγικές σου είσαι γεννημένος μεγάλος ηγέτης» αυτοθαυμαζότανε στις ονειροπολήσεις του.
Από τη άλλη μεριά και ο ξαδερφόςτου ο Νικολάκης προβληματιζότανε. Αγνωστο πως, ίσως από θεία έμπνευση, ίσως και από κρίση ευφυΐας (χωρίς λιποθυμία), είχε αντιληφθεί τις σκοτεινές προθέσεις του μπάμια και προβληματιζότανε. Προσπαθούσε να μετρήσει τα υπέρ και τα κατά, να βρει ποιανού την μεριά να πάρει όταν θα έπεφτε το συγγενικό προσωπείο του Αντρίκου και ο πόλεμος γιά την προεδρία της οικογενειακής επιχείρησης ξεκινούσε αμείλικτος. Ηθελε να βρεθεί με το πλευρό του νικημένου, ήξερε πως ήταν νωρίς γι' αυτόν να έχει αρχηγικές βλέψεις.
Ο Νικολάκης σε διάφορες διεθνείς εκθέσεις αγροτικών παραγωγών και προϊόντων είχε αναπτύξει σχέσεις με έναν συνονόματό του, αρκετά υψηλόβαθμο στέλεχος μιας ιδιότυπης αγγλοαμερικανικής επιχείρησης. Η τελευταία δεν παρήγαγε η ίδια αλλά μεταπωλούσε κυρίως ανταγωνιστικά των ελληνικών προϊόντα σαν αποκλειστικός προμηθευτής διαφόρων βασιλικών οίκων.
Ο Νικολάκης πρόσεχε αυτές τις σχέσεις του σαν κόρη οφθαλμού, μιά μεταπήδηση σ' αυτή την εταιρία ίσως του προσέφερε περισσότερα από την παραμονή του στην αντίστοιχη οικογενειακή, πίσω από τα μεγαλύτερα ξαδέρφια του.
Ουσιαστικά αυτό που τον κρατούσε μακριά από τον Αντρίκο ήταν η έμφυτη ζήλεια του για κάθε άνθρωπο που δημοσίευε λογοτεχνικό έργο. Θεωρούσε τον εαυτό του πολύ ανώτερο στο γράψιμο από τον μπάμια, τον υποτιμούσε τόσο που θα δυσκολευότανε να βρεί κάποιον κατώτερό του, ακόμα και στην ιεραρχία της οικογενειακής επιχείρησης. Επίσης η πολύ δυναμική απόφαση του Γιωργάκη να διώξει από την επιχείρηση - και μάλιστα χωρίς αποζημίωση - τον κάποτε διευθύνοντα σύμβουλο, τεχνοκράτη και επιλογή του αείμνηστου ιδρυτή της επιχείρησης, τον είχαν κάνει να έχει ζωηρές αμφιβολίες για τις θρυλούμενες αδυναμίες του Γιωργάκη. Οι απουσίες της μεγαλοξαδέρφης Σοφίας από τις γενικές συνελεύσεις της εταιρίας, φαινότανε απασχολημένη με το "θείο δώρο" της, όπου έβγαζε το αντιπολιτευτικό μένος της είχαν εξασθενήσει την αρνητική εικόνα του Γιωργάκη στο μυαλό του Νικολάκη και ήταν σχεδόν έτοιμος να τεθεί στο αντίπαλο στρατόπεδο από αυτό του Αντρίκου.
Στην πραγματικότητα η μεγαλοξαδέρφη, η μόνη που αντιλήφθηκε πως ήταν η κατάλληλη στιγμή η οικογένεια να αποκτήσει το πάνω χέρι στην αγορά των ζαρζαβατικών από την αντίπαλη οικογένεια, θεώρησε προτεραιότητα το ξεκαθάρισμα των ανταγωνιστικών σχέσεων. Οι ενδοοικογενειακές μπορούσαν να περιμένουν λίγο. Εδωσε κρυφά την υποστήριξη της στον Γιωργάκη, τα αρσενικά ξαδέλφια της - και ο σύζυγός της- δεν το καταλάβανε.Το δράμα συμπλήρωνε το γεγονός ότι ούτε ο Γιωργάκης πήρε χαμπάρι τι συνέβη...
Βέβαια αποφασιστική κίνηση για την επιλογή της Σοφίας ήταν η προσχώρηση στο στρατόπεδο του Γιωργάκη του ευτραφούς γενικού γραμματέα της εταιρίας, γνωστού και με το παρατσούκλι "Μπένυ" λόγω της ομοιότητάς του με τον άγγλο κωμικό Benny Hill αλλά και για την ταχύτητα του λόγου του, χαρακτηριστικό όλων των κωμικών παρουσιαστών. Η μεγαλοξαδέρφη θεωρούσα μόνο κριτήριο για τις διοικητικές ικανότητες την γρήγορη και συνεχή εκφορά του λόγου, σαν φυσικό συμπλήρωμα της αδυναμίας του συζύγου της, τον υπολόγιζε σαν μελλοντικό της σύμμαχο όταν με τον καιρό θα επεδίωκε την αλλαγή στην ηγεσία της εταιρίας.
Ο Μπέννυ έχοντας κατανοήσει ότι ποτέ δεν θα μπορούσε να είναι ο φανερός ηγέτης της οικογενειακής επιχείρησης αλλά θα μπορούσε να ασκεί ουσιαστική διοίκηση αν είχε συμβάλλει αποφασιστικά στην αλλαγή φρουράς, δεν είχε ιδιαίτερες αντιρρήσεις στις συνεννοήσεις του με την Σοφία, διατηρούσε όμως ένα κανάλι επικοινωνίας με την Ντούρα της ανταγωνιστικής εταιρίας. Θεωρούσε τον εαυτόν του σκέτο τεχνοκράτη, άρα μια μεταπήδηση στην αντίπαλη οικογενειακή επιχείρηση δεν ήταν έξω από την εργασιακή ηθική του.
Φύλλα κοντά στις ρίζες του φυτού της μπάμιας
Ο Αντρίκος ο Μπάμιας θεωρούσε πως τα πάντα σχετίζονται με την ανάπτυξη ενός φυτού και κυρίως της μπάμιας. Ετσι και την οικογενειακή επιχείρηση την έβλεπε σαν ένα εύρωστο φυτό μπάμιας με πολύ μεγάλα φύλλα και πλατειά σαν πιάτα στην βάση του ενώ κατέληγαν πολύ λεπτά στην κορφή του. Κρίνοντας κατά το δυνατόν αντικειμενικά αντιστοιχούσε τα κάτω στις ικανότητες του ιδρυτή της ενώ τα πάνω αντικατόπριζαν τις δυνατότητες της γενιάς των ξαδερφιών, δεν είχε παραισθήσεις επί του προκειμένου, μόνο με τα ξαδέρφια του έκανε συγκρίσεις. Από την άλλη μεριά απέδιδε την λεπτότητα των φύλλων στην παράλληλη ανάπτυξη των μπουμπουκιών, κάτι που δεν συνέβαινε όταν αναπτύσσονταν τα πρώτα φύλλα, δηλαδή απέδιδε το δικό του μικρότερο ειδικό βάρος στην πολύπλευρη ανάπτυξη της εταιρίας που δύσκολα μπορούσε να διοικείται σε αντίθεση με την απλοϊκότητα της επιχείρησης τα πρώτα της στάδια.
Εβλεπε στο φυτό πως από κάποιο σημείο και μετά δεν έβγαιναν πλέον φύλλα αλλά μόνο μπουμπούκια και καταλάβαινε πως η ώρα είχε φτάσει, ένας μόνος καρπός θα μεγάλωνε και θα έδινε σπόρους και αυτός θα έπρεπε να είναι ο δικός του, ακριβώς όπως στην οικογενειακή επιχείρηση το παιχνίδι της εξουσίας θα είχε ένα νικητή και ευνουχισμένα τα υπόλοιπα αδέρφια. Το γεγονός ότι ο καρπός της μπάμιας όταν άρχιζε να ξεραίνεται δημιουργούσε ασπρόμαυρες ρίγες θυμίζοντας ελαφρώς τιγρη επέτεινε τα φιλοπόλεμα αισθήματά του.
Φύλλα στην κορφή του φυτού της μπάμιας
Στην ανταγωνιστική εταιρία υπήρχαν επίσης προβλήματα εξουσίας. Βασικότερη αιτία ήταν το γεγονός ότι υπήρχε μεν η οικογενειακή παράδοση και δομή στο διοικητικο συμβούλιο αλλα αντίθετα από την οικογενειακή επιχείρηση του Αντρίκου του Μπάμια, εδώ η πλειοψηφία των μετοχών είχε περάσει σε εξωοικογενειακούς κύκλους, όπου το συμφέρον δεν λογάριαζε δεσμούς αίματος. Οι εξωοικογενειακοί πίεζαν συνεχώς για αλλαγή τουλάχιστον διευθύνοντος συμβούλου διότι η αλλαγή του επικεφαλής της αυτοκρατορίας μπορεί να δημιουργούσε προβλήματα στην εταιρία, πρόσκαιρα πιθανότατα, αλλά δεν τα επέτρεπαν οι επικρατούσες συνθήκες της αγοράς. Βασική αιτία ήταν ο αναπροσανατολισμός του εμπορικού στόχου από την οπωροκηπευτική σε τυποποιημένα λαχανικά προϊόντα, ένα "ζαρζαβατικό" σνακ για όλες τις ώρες που είχε προτείνει ένα θηλυκό μεγαλοστέλεχος της εταιρίας. Είχε βρει ακόμα και την ονομασία του νέου προϊόντος θα το έβγαζαν "Δρακουμελίνια" ώστε να θυμίζει παλιότερο μπραντνέϊμ στα σνακ συν τον συνειρμό πως περιέχει μέλι. Οι αιωνόβιες γριές του Κολωνακίου που είχαν πλέον στην κατοχή τους το "χαρτί" της εταιρίας είχαν ενθουσιασθεί με την ιδέα και ροκάνιζαν σιγά-σιγά την καρέκλα του αντιτιθέμενου στην ιδέα προέδρου, περιμένοντας την κατάλληλη ευκαιρία. Η αλήθεια είναι ότι είχαν δοκιμάσει να τον αποπέμψουν και πριν λίγο καιρό όταν κυκλοφόρησαν τα δρακουμελίνια δοκιμαστικά στην αγορά- παρά τις αντιρρήσεις του προέδρου- αλλά ο ασυνήθιστα μεγάλος αριθμός των τροφικών δηλητηριάσεων που προέκυψαν ανέβαλαν το επίσημο πλασσάρισμα του προϊόντος. Το θηλυκό στέλεχος, με το μόνιμα παγωμένο χαμόγελο στα χείλη και το υποκοριστικό "Ντούρα" να την συνοδεύει, τα μπάλωσε όπως όπως στις γριές και τις έπεισε να ξαναδοκιμάσουν αργότερα όταν ο πρόεδρος θα έχει στραπατσαρισθεί από τον συναγωνισμό με την εταιρία του Αντρίκου του Μπάμια. Ηταν η εποχή του πολέμου των διαφημίσεων και ο πρόεδρος από οικογενειακή εσωστρέφεια είχε αναθέσει την καμπάνια της εταιρίας σε δικά του έμπιστα μεν αλλά ανίκανα στελέχη. Η δε επαναφορά στην μαχόμενη διαφήμιση κάποιου γηραλέου θείου του - συνομήλικου του...Αχιλλέα - ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, τα γραΐδια του Κολωνακίου απεφάσισαν να τον "κάψουν" ακόμα και με ζημιά της επιχείρησης, αρκετά είχαν πληρώσει την οικογενειοκρατία. Τα δρακουμελίνια άρχισαν να διαφημίζονται ανοικτά, φυσικά με καινούργια σύνθεση για τον φόβο των Ιουδαίων και καινούργια πράσινη συσκευασία, κόντρα στην πολιτική και τα πατροπαράδοτα γαλάζια χρώματα της εταιρίας. Ο Αντρίκος αρχικά εξεπλάγη με την συμπεριφορά της Ντούρας, μετά χαμογελώντας είδε πως πλησίαζε και η δική του στιγμή. Πολλές φορές η αλλαγή εξουσίας σε μια εταιρία προκαλεί αλλαγή και στην ανταγωνιστική της, δεν θυμότανε που το είχε διαβάσει αυτό αλλά τον βόλευε να το πιστεύει, έτσι υπερνικούσε την φυσική του δειλία και τα τελευταία απομεινάρια της οικογενειακής αλληλεγγύης. Εξ άλλου ο Αντρίκος κατά βάθος δεν θα απέκλειε μια εμπορική συνεργασία με την Ντούρα αρκεί να έπαιρνε την προεδρία στην καινούργια εταιρία, αυτό ήταν το απωθημένο του.
" Μπορεί να είμαστε αδέρφια με τον πρόεδρο" είπε στον εαυτό του "αλλά μας χωρίζουν τόσα" .
" Ποιά ;" τον ρώτησε ο εαυτός του.
Ο Αντρίκος το καλοσκέφθηκε κοιτώντας τον καθρέπτη.
"Αυτός έχει μουστάκι γιατί θέλει να κάνει τον έλληνα" φώναξε, "εγώ είμαι το σωστό αμερικάνικο πρότυπο, αυτός μόνο πρωτότοκος είναι! "
Χαμογέλασε στην εικόνα του ικανοποιημένος.
" Ούτε ο Ομπάμα έχει μουστάκι", πρόσθεσε θιαμβευτικά.
Το είδωλό του στο καθρέπτη χαμογέλασε κι' αυτό. Ο Αντρίκος ενθουσιασμένος και σιγοψιθυρίζοντας την παλιά ιταλική επιτυχία " Io di notte sonno qui " αποφάσισε να μαγειρέψει. Σαν άσκηση θάρρους θα έφιαχνε τις μπάμιες του διαφορετικά από κάθε άλλη φορά. Του είχε περισσέψει μισό κιλό κοκάρι από την τελευταία φορά που έκανε στιφάδο και σκέφτηκε να το συνδυάσει με μπάμιες. Επλυνε μισό κιλό από την παραγωγή του και τις στέγνωξε καλά. Μετά τις αλάτισε και τις σωτάρησε λίγα λεπτά. Τις έβγαλε από το λάδι και τις έρριξε σε μιά κατσαρόλα. Σωτάρησε τα κρεμμυδάκια μέχρι να ξανθύνουνε και τα έρριξε κι' αυτά στην κατσαρόλα. Πρόσθεσε δυό μεγάλες ντομάτες περασμένες στον τρίφτη και τον χυμό από δυο μεγάλα λεμόνια, τέσσερις σκελίδες σκόρδο λειωμένο, άνιθο, αλατοπιπέρωσε και έρριξε ένα φλυτζάνι ζεστό νερό. Το άφησε να σιγοβράζει μέχρι να μαλακώσουν, να φύγει το νερό και να μείνει το λάδι από τα σωταρισμένα. Δοκίμασε το πιάτο του ζεστό με κρασί chianti, φυσικά chambr`e. Ηταν καλύτερο απ' ό,τι περίμενε "σαν την καινούργια διακυβέρνηση της εταιρίας" ευχήθηκε στον εαυτό του. Μιά λεπτή φέτα από ώριμο μάνγκο ήταν η τέλεια επίγευση. Αισθάνθηκε μια ωραία επιθυμία και το μυαλό του παραδόξως πήγε στην Ντούρα. Από διαβολική σύμπτωση το ραδιόφωνο έπαιζε εκείνη τη στιγμή το Pazza idea (τρελλή ιδέα) με την Patty Bravo.Την ίδια στιγμή η Ντούρα ήταν έντονα προβληματισμένη. Τριγυρνώντας τόσο καιρό στα εξωτερικά για δουλειές της εταιρίας είχε χάσει ερείσματα ενώ η ώρα της διαδοχής πλησίαζε. Κάποιο ασήμαντο στέλεχος Αντωνάκης, με επίθετο που θύμιζε γαϊδούρι είχε καταφέρει με μαλαγανιές να κερδίσει την υποστήριξη πολλών που είχαν απελπιστεί από την απουσία της Ντούρας όταν την είχανε ανάγκη. Η Ντούρα δεν μιλούσε ποτέ με τον Αντωνάκη, ήταν παλιοί εραστές και είχαν χωρίσει άσχημα όταν η Ντούρα τον έκανε τσακωτό με μια γκόμενα από τα Σκόπια. Μπορεί η ίδια να μην είχε ερωτικές αναστολές αλλά απαιτούσε πίστη από τα αρσενικά της για όσο καιρό τα χρησιμοποιούσε. Ο Αντωνάκης, γνώστης παλιών και δη γονίμων αμαρτιών της Ντούρας με κάποιον κρητικό τραγουδιστή, δεν έσκυψε το κεφάλι. Ο τσακωμός ήταν βίαιος, δεν ξαναμιλήσαν από τότε, βέβαια τον Αντωνάκη δεν τον έπαιρνε να δημοσιοποιήσει τις ατασθαλίες της Ντούρας, απλά της έπαιρνε σιγανά και ύπουλα τους δικούς της υποστηρικτές εν όψει της διαδικασίας του χρίσματος.
Η Ντούρα χρειαζότανε φίλους, υποστηρικτές, συμμάχους, ακόμα κι με τον διάβολο θα συμμαχούσε προκειμένου να εξουδετερώσει τον Αντωνάκη.
Σκέφτηκε τον Αντρίκο. Κάποτε είχε διαγνώσει σ' αυτόν μια ερωτική επιθυμία όταν συνέλαβε το βλέμμα του να περιεργάζεται απαιτητικά τις καμπύλες της, το πρόσωπό της είχε πάντοτε κάτι το απωθητικό, το ήξερε καλά. Του είχε αφήσει μια υποψία αποδοχής εντελώς απροσδιόριστης χρονικά, κάτι σαν μια μετοχή στο σεντούκι. Χαμογέλασε και σήκωσε το ακουστικό.
Το τηλέφωνο κτύπησε και ο Αντρίκος έκπληκτος διαπίστωσε πως ήταν η Ντούρα από την αντίπαλη επιχείρηση.
"Τι κάνεις, γλυκέ μου" του είπε με παθιάρικη φωνή.
Ο Αντρίκος ανησύχησε. Σκέπασε το ακουστικό να μην ακούγεται.
"Να μη μπλέκουμε τα αισθηματικά με τα επιχειρηματικά" είπε πνιχτά.
" Η μήπως να τα μπλέξουμε ;" αντιγύρισε τις σκέψεις του.
Το ελεύθερο χέρι του χώθηκε στην τσέπη του παντελονιού του.
Η Ντούρα του μίλαγε γρήγορα αλλά με μια έντονη ερωτική απόχρωση. Το αίμα κτύπαγε στα μηνίγκια του Αντρίκου και τον εμπόδιζε να βγάζει νόημα από τα λόγια της, μόνο την επιθυμία του μεγάλωναν ενώ επέτειναν την σύγχυσή του.
