Τι είναι και τι δεν είναι η διηγηματοποίηση

Καλώς ήλθατε

Η Διηγηματοποίηση είναι ένας χώρος που προσπαθεί να σέβεται τον εαυτόν της και την ελληνική γλώσσα.

Δεν είναι ο χώρος όπου θα ακούσετε υποχρεωτικά τις μουσικές προτιμήσεις του δημιουργού του ούτε θα βρείτε διαφημίσεις.
Δεν είναι ο χώρος που θα σας προωθήσει σε άλλα μπλογκς πλην των άλλων του δημιουργού του.
www.gpointspoetry.blogspot.com για τα ποιήματα
www.gerimitiis.blogspot.com για τα καθημερινά

άτμα σαρβασαρίριναμ


Καθισμένος μπροστά στο ανοικτό παράθυρο ακούω το σιγανοψιχάλισμα της βροχής και πίνω τον πρωϊνό καφέ μου. Καιρός μουντός, σύγνεφα βαριά που ο ήλιος δεν μπορεί να τα τρυπήσει. Ο καιρός στον νοτιά- θυελλώδεις έδωσε η μετεωρολογική- μα ο Κρισσαίος κόλπος ήρεμος, τον πιάνει ξώφαλτσα ο καιρός και φτιάχνει αυτό το βουβό, το ύπουλο κύμα που οι ναυτικοί το λένε σουέλι. Μες την αχλύ, μίλι μακριά μου προς τον Βορρά, μια στεριανή γλώσσα χωρίζει τον μυχό του κόλπου στα δύο. Ανταριασμένα φτάνουνε τα βουβά κύματα και σκάνε μ' ορμή στα πέντε, στα έξη μέτρα αψηλά μην και την κεφαλώσουν τούτη τη στεριά που μπήκε ανάμεσά τους. Πιο πίσω, σκάρτα αλλο ένα μίλι, δεν φαίνεται τίποτε από την παραλία της Κίρρας, ούτε ο Παρνασσός πιο πίσω, όλα βαμμένα στο ανοικτό γκρίζο πέπλο του χαμηλωμένου σύγνεφου.

Στο σπίτι μέσα, τα πάντα έχουν ένα διαφορετικό χρώμα από την έλλειψη του πρωϊνιάτικου ήλιου, ίσως και μια διαφορετική υφή, δείχνουν πιο πραγματικά, πιο ζωντανά, πιο κοντά σ' αυτό που ο τίτλος περιγράφει : άτμα σαρβασαρίριναμ, δηλαδή η ψυχή όλων των όντων που έχουνε σώμα. Μπορεί νάναι η απόχρωση της σκόνης σ' αυτό το λίγο φως που αφήνει να περάσει η βαριά συννεφιά, μπορεί νάναι η σωστή χρονική απόσταση της επιστροφής στο νερό της θάλασσας, μπορεί η γειτονοπούλα που βγήκε να τσεκάρει τον καιρό τυλιγμένη στο σεντόνι της και με τα μισά της κάλλη ακάλυπτα, μπορεί και η βαθειά αλήθεια της ινδικής μυθολογίας. Μπορεί. Ερχονται στιγμές που όλα τα πράγματα μοιάζουν νάχουν ψυχή και στιγμές που όλοι οι άνθρωποι γύρω μας μοιάζουνε να μην έχουν.
Σ' αυτό το φόντο ένα αμάξι κόκκινο μοιάζει έντομο και το δενδράκι δίπλα με πουλί, η αιώνια τοπική δεσποινίς μόνο προέκταση των ψηλοτάκουνών της λογίζεται κι οι λακκούβες του νερού παίζουνε πιάνο με τις στάλες της βροχής. Οι ήχοι, σιγαλοί και ανεπαίσθητοι, δεν έχουν σώμα, δεν μετρούν και δεν μετέχουν.
Μια ιδέα περισσότερο φως καθώς ο ήλιος ανεβαίνει και η γωνία πρόπτωσης αλλάζει. Η βροχή σταμάτησε. Τα σύγνεφα άλλαξαν χρώμα προς το άσπρο και την πορεία τους στον ουρανό, τώρα ξεσέρνουν προς την Δύση, έστριψε ο καιρός. Τα κύματα με πιότερη μάνητα, πιο ευθυγραμμισμένα, βαράν στα κατακόρυφα τα βράχια της στεριάς. Βλέπω το γκρίζο αυτοκίνητο και τούτο έτοιμο μου δείχνει να πετάξει. Μια δεσποινίς στα δώδεκα, στα δεκατρία με τ' ασημένια της παπούτσια και το κολάν το μαύρο να χαράζει προκλητικά τα τορνευτά της πόδια, γεμίζει τ΄άδειο μου παράθυρο. Τα μαλλιά της ίσα, καστανόξανθα και λατρευτά πριν τα σαμπουάν και οι βαφές τα κάνουνε μαντάρα. Στ΄αφτί μου ο βόμβος από μια χαμπερίστρα με ξενίζει. Το έντομο με γυροφέρνει δυο φορές και κουρνιάζει στην εσοχή ενός κάδρου να βγάλει την μέρα του. Αναπόφευκτος ο συνειρμός με την ψυχή, πανάρχαια ονομασία για τις πεταλούδες.



Λατρεύω την σκέψη στην ανάπτυξή της, την αποτύπωσή της στο χαρτί. Ιδια κι' απαράλλακτα με την φωτογραφία της πρώτης μου γυναίκας ή κάποιους πίνακες του Mark Chagall...

Καλή σας ανάγνωση

Παρασκευή, 1 Απριλίου 2011

Un attimo solo





Ουν άττιμο σόλο - μιά στιγμή μονάχα
Οι στιγμές στα ιταλικά λέγονται άττιμι

Attimi

Την θυμάται. 
Την εικόνα της, το πουκάμισό του ν' αγκαλιάζει το δέρμα της, τον ήλιο να δύει πίσω απ' τα μαλλιά της, τα βότσαλα στην ακρογιαλιά της Ναύπακτος. Η θάλασσα ν' ασημίζει στις τελευταίες ακτίνες του ήλιου και ήρεμη να ρυτιδιάζει πίσω απ' τη σιλουέττα της. Λόγω αδράνειας βλέμματος και μυαλού σκεπτότανε μήπως  η θάλασσα ήταν παγωμένη στον χρόνο κι' εκείνη περπάταγε στις ρυτίδες της ακολουθώντας τ' ακροθαλάσσι;
Οταν ο χρόνος επιβραδύνεται, δύσκολο να πεις ποιό κινείται και ποιό μένει σταθερό. Σαν το πεπρωμένο. Την ακολουθούσε ή αυτό την παράσερνε ;
Κι' ο ήχος συγκεχυμένος. Ρυθμικό το σύρσιμο των νερών στα βότσαλα, πιό μακρυνή η μουσική απ΄το μαγαζί. Φτερουγίσματα εντόμων- κόκκινα ελικοπτεράκια στη παραλία, χορεύανε το χορό της εκλεκτικής αναπαραγωγής.
Ολη η εικόνα παραμορφωνότανε  βαρυτικά στο άγνωστο μέλλον. Αυτός άβουλος, σαν γνήσιο αρσενικό, πάντα έτοιμος να εκτελέσει τις επιθυμίες-διαταγές του θυληκού. Νιώθωντας βαθειά το περιττόν της προώθησης των δικών του επιθυμιών. Δεν περνάς καλά όταν δεν θέλουν και οι δύο να περάσουν καλά. 


Μία γαλλίδα να ρωτά επίμονα  " Νοπάκ ; Νοπάκ ;" Του πήρε πολλή ώρα να καταλάβει πως λέγεται η Ναύπακτος στα γαλλικά. Κάπου στον ουρανό ένα συννεφάκι έκανε την εμφάνισή του. Το ξανάφερε στον νου του αργότερα, σαν είχε σουρουπώσει.

Τζακ Ντάνιελς, πράσινη ετικέττα -το καλό- πίνανε απ' το μπουκάλι, μιά αυτός και μιά εκείνη.

Εστρεψε αλλού το βλέμμα της.
-Δεν μ' αγαπάς, μ' έχεις μόνο γιά να με πηδάς.
Εκρηξη απ' το πουθενά, ξεχύλισμα μυστικών πόθων, συμπλήρωμα στη γαλήνη των ευτυχισμένων στιγμών.
Δολοφονία.
Ράγισμα στο γιαλί της ψυχής. Το ήξερε καλά, ήταν η αρχή του τέλους. Ισως η εκδίκηση γιά μιά φευγαλέα του ματιά σε κάποια όμορφη κοπέλλα που διέσχισε πιο πριν τον περιβάλλοντα χώρο μαγνητίζοντας όλα τα μάτια και χάθηκε μυστήρια, όπως το βλέμμα επιστρέφει απ' τ' άγαλμα του Ηνίοχου στους Δελφούς. Δεν επιτρέπονται τα διαλείματα των αισθήσεων.

Η κτητικότητα των γυναικών είναι απίστευτη.
Η αστραπή διέτρεξε τα χρώματα της ίριδάς της και χάθηκε.
- Συγγνώμη, δεν τόθελα, δεν το εννοούσα, με πνίξαν οι αγωνίες μου, μη δίνεις σημασία σ' όσα λέω.


Τότε ή τώρα ;


Ενα γλυκό φιλί, τρυφερά χάδια, πετάρισμα βλεφάρων, γουργουρητό έρωτα, η φωνή της να σκεπάζει επιφανειακά το ράγισμα. 

Η πληγή θα δουλέψει υπόγεια στο πέρασμα του χρόνου και θα επανακάμψει στην επιφάνεια, μη αναστρέψιμη πλέον.
Στιγμές.
στιγμές.
attimi.
άτιμη.
άτιμοι-όλοι μας.